بعد از مدت ها بی مقدمه میام و مینویسم از بی خوابیام بی حوصلگیام از آدمایی که سر تا پاشون ادعای فهم گرفته و هیچ درکی از بقیه و اطراف ندارن از آدمایی که چهار حرف بیشتر نیستن (ادعا)از کسایی که منو پر از خشم میکنن، ومن به خودم قول دادم کسی نباشم که تهش خرابکار داستان باشم بد بودن وسکوت کردن بهترهدیدن باختنتون عذابم میده نمیخوام ببینم کم میارید ولی هر آدمی یه روزی احتیاج داره تلنگر بخوره،شماهایی که فکرمیکنید بی نقصیدشماهایی که فکرمیکنید خوب داستانید و زرنگ کارید بخدا هیچکدومش نیستید منم صدام در بیاد خیلیاتون فرار میکنیدمنم به وقتش میتونم ترسناک باشم برای همه شماهایی که میخونید میبینید و پیش خودتون میگید باکیه روی صحبتم باهمه شماهاییه که خوابمو اذیت کردید فکر کردید خرم هرجور دوست داشتید رفتارکردید دیدید چیزی نمیگم فکر کردید نمیفهمم ولی من حوصله جنگیدن نداشتم دیگه عجیب صبور شدم و به وقتش میگم دیدید چی شدید خیلی مونده که بخواید مسیرای رفته منو برید به منم میرسید آزارایی که دادید رو رفتارایی که کردید رو از عزیزتریناتون میبینید اون لحظه منو خوب یادتون بیادهی فلانیا خوب بخونید قراره توامتحان بیاد

اینقدی بزرگ نشدم که صبور باشم ولی خب صبر کردنم یادگرفتم میدونم دیگه کجا حرف بزنم اونجا که همه فکرمیکنن ساکتم و حرفی ندارم واسه گفتن و دفاعی ندارم تازه من شروع میشم اونجا نوبت منه.نمیخوام اونی بشم که بقیه دوست دارن ولی خب بشم خیلی خطر داره

بگذار
ابر سرنوشت
هرچه میخواهد ببارد
ما چترمان خداست